Archive for the ‘poesía’ Category

Epopea breve do instinto e a tradición

Xoves, Maio 29th, 2014

Se atravesas un pinar en floración

sen o calzado axeitado

os teus pés tornarán

amarelos

verdeados.

Se te mergullas baixo un mar de algazo

sen encher as costelas de ar

as alegrías

aprenderán

a non respirar.

Gaia di que se ollas fixamente a lúa chea

sen protección ocular

os danos serán

profundos

irreparábeis.

Mais esa pedra é o único que reflicte

o presente

dos antergos

para ti

souberes.

Entón cuestiónaste se, malia o risco,

envolvido

no fume

da lareira

has curar.

Salgueiros negros

Mércores, Maio 28th, 2014

Salgueiros negros
na chouza vella.
Os vimbios ficaron sen gallos.

Mesmo un miñato,
do territorio
os corvos son quen de escorrentar.

Marchei.

Transplantado son,
lonxe da chuvia
pingas txalaparteian no chan.

Invento un aquí.
Merco acuarelas
para me pintar coas novas cores.

Na ausencia do eu,
sil silandeiro
raíces núas bota o tempo.

Fabrico un mañá
en ningún lugar.
Nado na nada máis estanca.

Monótono son:
serras a facer
das serraduras o silencio.
Silencio lixeiro.
Silencio baleiro.
Silencio zombi.
Silencio exilio.
Silencio fracaso.
Silencio esquecemento.
O silencio estala coma un moble
e as malas noticias cortan o ar.
Asfíxiame o gume
_____do fume
__________do lume
que lambe as fragas
que non enxergo.

Voltei.

O mesmo cheiro
verniz no nariz.
As mesmas vigas castiñeiras.

Mais eses vimbios
mil-retoñaron,
malia non daren cestos de pan.

Sala Yago:

Sábado, Febreiro 15th, 2014

(poema para timba poétika na Sala Yago okupada)

Sala Yago:

-Isto
é
unha
ilusión,
os edificios non falan
mais ti, queres escoitarme.

Pois mira, antes de ti naceres
estas mans moveran monicreques
estes ollos viran cine porno e
nesta pétrea pel tatuaran lemas
franquistas, tamén antifranquistas.

Xa era consciente antes
do teu bico principesco
mais si, quero que me tomes.

Isto
é
unha
ilusión,
mañá, acordarás preso
mañá, pecharei as fiestras.

Falarei coas arañas, cos gatos
cultivarei o musgo, os liques.
Os proxenetas desta cidade
especularán con este corpo.
Outra vez. E outra, e outra máis.

Mais non borrarán este amor
eu quérote, ti quéresme
xa estou preñada de… soños.

Jota de Palavea

Luns, Xaneiro 6th, 2014

(cantada na timba poétika monarcofóbica en Palavea)

Bo serán teña señora
sonvos o bobo da corte
quero cantar neste sitio
antes que lle dean morte.

Évos o triste cantare
do feudalismo moderno
do a rei morto rei posto
do non, non, non é o momento.

As anarquistas non temos
muita boa puntaría
lembrade Mateo Morral
no atentado á monarquía.

E a quen habemos matare
xa vivimos axeonlladas
ante o diñeiro, o ego
e as bebidas combinadas.

O poder dorme tranquilo
no colchón das nosas penas
cos dentes deste sorriso
ímoslle cortar as veas.

Aquí vai a despedida
por riba de cinco pesos
cunha do grande Albert Pla
que sacamos de contexto:

“Yo seré su súbdito amado, su sumiso esclavo,
su obediente criado, su subordinado y devoto lacayo.
Le juro ante Dios y ante el cielo y la Biblia,
¡Que viva el Rey! ¡Que viva el Rey!
¡Que viva la Monarquía!”

Identifíquese

Xoves, Outubro 24th, 2013

(poema para acción poético-reivindicativa, fronte a comisaría de Compostela, pola Semana Galega Sen Fronteiras)

“Identifíquese!”

Se xa sabes quen son:
suxeito marxinal.
Man de obra barata,
libre condicional,
familia intocábel,
minoría ruidosa.
Fallo do sistema.

E sabes onde estou:
no número cero
esquerda da esquerda,
da rúa irregular,
do barrio dos ninguén.
Cidade invisíbel.
País sen fronteiras.

A túa Forza e Corpo
non dá Seguridade
neste Estado.
A miña cara é
unha prolongación
da túa porra,
como o teu brazo é
outra prolongación
da Inxustiza.
Mírame para os ollos
e identifícate
ti, comigo.

Paroxismo lírico escatolóxico masoquista rosaliano

Mércores, Outubro 2nd, 2013

(poema gañador dos ‘I Jogos Termidorianos Internacionais‘)

A poesía é dor.
Nace do sufrimento
da alma sensíbel
que chora sangue
e desauga a morte
interior.
*
Opus Dei ensíname o camiño.
Abandono o meu corpo putrefacto
e entrégome á pureza do etéreo.
Autolesión.
Pop relixioso entumece os meus ouvidos
e prepárome para a mortificación,
apreixo a coxa esquerda co cilicio
e sinto na pel o afiado metal
a morder na carne.
Pracer.
Aperto máis fortemente
a sensual liga de ferro,
dou grazas ao Señor
que na súa infinda sabedoría
deitou na codia terrestre
semellante mineral,
tamén ao rexo empregado
da forxa.
Éxtase.
É o intre xusto
para abrazar coa xema dos dedos
a pluma estilográfica de aceiro
axeitadamente quecida no braseiro
a 122 graos Fahrenheit.
Dor, constrición, poesía.
Cheiro de porco queimado.
*
Musas, ninfas, camenas!
Eu vos imploro.
Inspiración.
Droga.
A infusión de peyote está para tomar.
Po de alquimista extraído dun cacto
de horto ecolóxico,
fertilizado coas propias feces
durante anos de autoimposto veganismo
que toca o seu fin
e a súa fin.
Bebo de ti,
amargo veleno da consciencia.

*
Xa sinto as campás de Bastavales!
Véxote rexurdir ante as pupilas palpitantes!
Oh dama decimonónica fluorescente!
Rosalía ergue o escuro saio
e ameázame cun falo de látex
pendurado dun arnés suxeito á cintura.
Cuspe no pozo da miña boca alucinada
e déixame unha mensaxe de lume:
-Non loitei máis dun século atrás
pola liberdade sexual da muller galega
para que hoxe me pechedes con chave
na gaiola da mitomanía triste
do costumismo,
da submisión,
eu maldigo a vosa raza toda
co poder que me outorga a Negra Sombra.

Lua de Abril (Língua)

Venres, Maio 17th, 2013

(foto-haiku para concurso da Gentalha do Pichel)

porque me sabes

levo-te com gorência

no ceu da boca

O Baleiro (Corcoesto)

Venres, Marzo 15th, 2013

(poema publicado no libro Versus cianuro editado pola Asociación Cultural Caldeirón de Malpica de Bergantiños)

No teimoso baleiro
a non-auga é bafo
a non-terra é cinza
as non-árbores deambulan espíritas
e as non-tiopas son unha especie de paxaros comeúntos…
O non-tempo é ausencia.
E cada alma que se asoma á ausencia
desaparece
vertixinosa
coma unha década na eternidade.

Auga e muller I

Xoves, Febreiro 7th, 2013

(poema para obradoiro de teatro social con enfoque de xénero organizado por Enxeñería Sen Fronteiras e impartido polo Grupo de Teatro da Oprimida da Coruña)

Danzamos no regato
das mil reviravoltas
brincamos e saltamos
de pedra en pedra
agarimando a area
e probamos bocas e mans e ollos e pés
e sangue e sal e xofre e metal
desde a noite que brotamos
onde nace todo
sempre fomos unha
ti e mais eu
e nunca fomos libres.